Troy

Op 13 augustus 2010 zagen we onze Troy voor het eerst. Niet dat we op dat moment wisten welke van de pups het was maar dat maakte ook niet uit want we zouden ze allemaal wel mee willen nemen. Wat een heerlijkheid om de keren dat we langs kwamen door al die pups te worden besprongen, besnuffeld, gelikt en als speelobject te worden gezien. Het gaf net zo het idee als opa en oma zijn, wel de lusten maar niet de lasten. Al ben ik nog steeds het spoor bijster met betrekking tot de kleurtjes die ze allemaal hadden. Donker blauw, aqua, mint groen, paars waren misschien overduidelijk als ze net weer een vers groter lintje hadden gekregen, maar als ik ze zag waren al die kleuren een pot nat. Alleen voor mij natuurlijk want alle dames vonden het toch overduidelijk wat de verschillen waren, terwijl ik elke kleur dood knuffelde als zijnde onze Troy! Eindelijk de dag dat we onze Troy mee naar huis mochten nemen. Onze vorige hond kon niet los lopen en dus wilde we zo graag dat dat met Troy wel zou kunnen. Marja zei dat we dus direct al zouden moeten starten met Troy los mee te nemen. "Hij blijft echt wel bij je."  Met angst en beven de 1ste dag onze hummel los meegenomen naar de parkeerplaats bij ons achter en jawel hij bleef keurig aan mijn benen kleven. Geweldig! (tegenwoordig verwacht hij trouwens eerder dat ik aan zijn poten blijf kleven, maar daarover later meer).

 

Het is zo'n poepie! Een ander zou wellicht de termen leuk, lief, levendig, aanhankelijk, speels, vrolijk etc. gebruiken, allemaal waar, maar wij vatten het samen onder:  het is zo'n poepie. Geen dag spijt gehad dat we gekozen hebben voor een Golden Retriever uit een goed nest met gepassioneerde fokkers. Onze Troy is een echte knuffelkont. Heerlijk om enthousiast te worden onthaald als je uit bed komt, weer beneden komt of eindelijk weer thuis komt na het werk of school. Hij is zo blij en moet gewoon even met je knuffelen. Ook zijn kippetjes worden je met liefde aangeboden, waarbij het natuurlijk wel de bedoeling is dat je hem achterna gaat om ze te bemachtigen en het niet de bedoeling is dat je ze houdt! In de tuin is het vaste prik met zijn tennisballen. In het begin kon hij er maar 1 aan, dus met de andere kon je gerust spelen. Tegenwoordig lukt het meneer om er 3 in zijn bek te krijgen en kan je het dus wel schudden als hij ze alle 3 te pakken heeft. Hij gaat dan lekker liggen, bek vol, en hevig kwispelend.

 

We zijn volop in training met hem. Het is net of hij weet welke dag van de week het is en daarnaast klok kan kijken. De hele week hoor je 'm niet maar op de dag dat hij training heeft kan ik geen stap zetten of hij staat over-enthousiast te draaien en te piepen. Volgens mij vindt hij vooral het vrij spelen na de les het leukste, maar ik hou het er maar op dat hij graag met mij samen iets doet. Dat probeer ik me ook voor te houden als hij weer als enige hond na de les de eerste de beste modderpoel op zoekt om daar in te gaan liggen! Zwarter dan zwart gaat hij dan mee naar huis, helemaal voldaan van zijn uitje.

In onze voortuin ligt ook dagelijks een stok of stokje wat meegenomen is van de wandeling. Altijd handig, want als je weer wordt uitgelaten kan je deze weer meenemen. Marja had al gezegd dat ze "slepers" waren en die van ons is er dus geen uitzondering op. Iedere ochtend mag hij los rennen op een veld bij ons in de buurt. Op de weg er naar toe is het dus moeilijk om alle energie die hij in zich heeft te bedwingen en dus is het altijd strijd met volgen. Hij vindt het prima om de weg te leiden naar het veld. Hij volgt echt prima......maar dan wel net even voor je. Dus wie volgt nou wie? Niet goed, fout, verkeerd signaal, terug naar de basis! Ik weet het, zou niet mogen, ik ben de baas, maar ja..... Als hij aankomt op het veld is hij helemaal wild. Schiet van links naar rechts, van voor naar achter, kijkt of hij de ontbrekende losse takken zelf kan aanvullen door takken van de struiken af te trekken (mag natuurlijk niet).

 

Tot nu toe vindt hij de sloot achter het veld wel leuk, ook leuk om je voorpoten in te zetten, maar erin toch maar niet. En dat is prima! Anders zitten we iedere ochtend met een met kroost doorweekte hond. We hebben hem een keer meegenomen om te zwemmen. Zelfs een soortgenoot liep rustig door het water te banjeren. Hij wilde wel maar durfde niet. Ik heb hem er 3 keer in moeten gooien. Fantastisch vond hij het en ik maar (drijfnat van het oppakken en erin gooien) stimuleren dat hij er zelf in zou gaan, zonder succes overigens, hij bleef zich melden voor een nieuwe gooi. Eerdaags gaan we maar eens naar de zee en kijken of hij daar nu wel in wil lopen. De vorige keer waren mijn schoenen drijf terwijl hij stokstijf stil bleef staan. Ze houden toch van water???

 

De volgende keer weer meer over onze Troy. Een heerlijke familiehond en zoals al eerder gezegd: ons poepie.

 

Wim de Zwart, augustus 2011

Gisteren zijn we 's-avonds met Troy naar het strand geweest. Even kijken of hij, als je het water zo in kunt lopen, er wel zelf in gaat. Nou, wees gerust, het is een echte Golden. Toen we het strand naderde op de parkeerplaats zag je al dat hij de geur herkende. Hij was er natuurlijk als eens geweest als onderdeel van de training. Op het strand aangekomen was hij dol enthousiast. Een grote zandbak met allemaal andere honden en raar water wat naar de toekomt en van je af gaat.

 

Na hem eventjes te hebben laten razen stonden opeens Anne en Inge (onze dochters) in de zee. Je zag aan hem dat hij niet goed wist wat hij nu moest doen. Natuurlijk moet je er heen, ze zijn misschien wel in gevaar..........of je wilt gewoon met ze spelen (het eerste klinkt heldhaftiger vind ik, maar het tweede is ben ik bang meer realistisch). Maar ja, wat moet je nu met dat water dat van je af gaat en dan opeens weer naar je toekomt en ook nog herrie maakt? Eerst maar eens kijken of je niet ergens een stukje vindt waar dat allemaal niet is. Geen resultaat natuurlijk. Dan maar eens door je voorpoten zakken en je kop op de schelpen leggen en nog net niet blaffen. Wordt het ook niet beter van en biedt geen uitkomst voor het dilemma hoe kom ik bij ze. Oh, ze blijven maar roepen dat ik bij ze moet komen. Wat nu? Ik moet ze redden! Grote koppen in de krant "Bedrabbled Troy redt weerloze kinderen" wat resulteert in iedereen die me wil aaien - da's prima - en allerlei lekkers krijg - ook niet verkeerd -. Maar ik laat me weer meeslepen in het heldhaftige ben ik bang. Uiteindelijk trok hij de stoute schoenen aan en liep naar de meiden toe in het water. Het was net een hertje. Omhoog springend over de golven naar de meiden. Die stonden natuurlijk niet zo ver in water. Het ijs was gebroken, de angst was weg. Vanaf dat moment was elke golf een uitdaging, alles wat we in het water gooiden moest worden gevonden en als andere mensen een bal het water in gooiden voor hun eigen hond was dat natuurlijk eigenlijk bedoeld voor Troy! En als beloning voor deze mensen kwam ik graag even een bezoekje brengen om mij vervolgens uitgebreid uit te schudden vlak naast hun. Onze vorige hond vond het ook wel leuk op het strand en ging dan graag aan de haal en op ram koers naar andere mensen. Dit heeft ons menig keer boze blikken en commentaar opgeleverd, los van het feit dat wij ook door het mulle zand moesten rennen om haar terug te krijgen. Alle zintuigen stonden gisterenavond dus op scherp om direct in te kunnen grijpen bij Troy. Als een speer vloog hij alle kanten op en ook in de tegengestelde richting. Dat leverde ons, gezien onze vorige hond, nog wel eens paniekmomenten op. Onterecht trouwens. Ja hij vloog alle kanten op, zee in, zee uit, duin op, duin af, leuke hond hier, nog leukere hond daar, maar kwam met dezelfde snelheid weer onze kant op. Heerlijk om zo met je hond op het strand te kunnen wandelen. Op naar de volgende keer.

 

 

We hadden natuurlijk ons fototoestel weer thuis laten liggen. Volgende keer nemen we hem zeker mee.

 

Groet Wim en Conny de Zwart, september 2011

 

Belofte maakt schuld, ook al wissel ik die pas na een paar maanden in. Maart 2012 en ik zou nog altijd foto's laten zien van Troy en zijn plezier met de zee. Elke zondagochtend vroeg (mijn familie gelooft het nog steeds niet) ga ik met Troy naar het strand. Wat een hond al niet te weeg kan brengen, zeg ik dan maar. Onze Troy is een intelligente hond. Hij kan namelijk de dagen van de week uit elkaar houden en tevens klok kijken. Ik kan er niets anders van maken. De hele week als ik beneden kom wordt ik vrolijk en vriendelijk begroet, maar weet meneer dat er niets meer te verwachten valt. Als ik op zondag naar beneden kom krijg ik een overenthousiaste hond op mij af die me het liefste regelrecht richting voordeur loodst. Met moeite krijg ik in de gang mijn schoenen aan en tracht ik mijn veters te strikken. Hiervoor dien ik wel poten, een lichaam, en kop en een hevig kwispelende staart te omzeilen en een schoon gelikt gezicht op de koop te nemen. Ik heb ze minder enthousiast meegemaakt om met mij mee te mogen. Piepend van plezier is het hele huishouden inmiddels zowat al wakker en in de auto probeer ik het piep concert vanuit de achterbak tevergeefs een halt toe te roepen.

Aan het begin van het pad naar het strand doe ik zijn halsband af en zie ik een vol energie geladen hond bibberend wachten op het leukste commando…….vrij! Hij schiet in volle vaart naar beneden, stuift het strand over en plonst de zee in. Als ik na enige minuten eindelijk bij dezelfde plek ben aangekomen ligt er een drijfnatte hond in de branding op me te wachten. Gooien, gooien, gooien straalt er van zijn kop af te lezen. Ik moet namelijk steentjes de zee ingooien die meneer dan kan gaan zoeken. Het deert hem niet dat hij ze nooit kan vinden, de plons in het water is voldoende om er als een huppelend hert naar toe te gaan. Ik heb ooit een balletje meegenomen omdat ik dacht dat dat wel leuker voor hem was. Het blijft drijven dus heeft hij ook iets als hij de zee in gaat om terug te halen. Dat gedeelte ging wel aardig, maar zodra hij op het strand was liet hij de bal vallen en kon ik er achteraan. Geen succes dus, het blijft wel zondagochtend vroeg. De steentjes gaan me beter af en hij krijgt ze toch nooit te pakken dus hoef ik ook niet bang te zijn voor zijn tanden. We gaan meestal een uur en tijdens dit uur is hij op zijn hoogst 5 minuten niet in het water. Geweldig vindt hij het en dus is het een echte golden.

 

Afgelopen zondag heeft Troy er een nieuw maatje bij gekregen. We hebben Bas opgehaald bij Marja en Anita en hij is er nu een week. Troy vindt het geweldig. Het duurt natuurlijk nog wel even voordat Bas meegaat naar het strand, maar ik denk dat het net zo'n feest wordt. Ik laat het tegen die tijd nog wel even weten.

 

Wim de Zwart, 17 maart 2012