Nina

Hallo allemaal!

Mag ik me even voorstellen: ik ben Nina. Ik ben de allereerste pup van mijn moeder Emma. Mijn vader is Ashailo (from Lucia’s Golden Stars). Ik heb hem nog nooit gezien, maar volgens Anita en Marja is hij een mooie hond, net als ik.

Ik was net zoals mijn broertjes en zusjes een lieve Golden Retrieverpup, maar ook een beetje eigenwijs. Als ik iets niet wilde dan deed ik het ook niet, en toen Anita en Marja mij eens in de bench deden om te kijken hoe ik daar op reageerde schreeuwde ik moord en brand.

Nu wisten Anita en Marja dat ik bij de kandidaat-baasjes Hetty en Fred niet in een bench hoefde. Dus was de keuze snel gemaakt:ik ging bij Hetty en Fred in Haarlem wonen !

Op een mooie dag in juni was het zo ver. De nieuwe baasjes kwamen bij Anita en Marja in Beverwijk om hun pup op te halen. Het was erg gezellig met koffie en gebak. Alle pups werden “officieel” aan hun baasjes overgedragen en daarna ging ik met Hetty en Fred mee in de auto.

En nu woon ik alweer twee jaar in Haarlem. Ik heb hier een leuk leven hoor, ik ga veel mee naar buiten, ook naar wandelpark Caprera waar Anita het zo eng vindt omdat de paadjes daar zo steil zijn. Dollen met Niels, mijn jongste baasje, vind ik geweldig. We doen de gekste dingen en worden dan ook het Maffe Duo genoemd.

 

 

 

Mijn andere hobby’s zijn zwemmen, het liefst in de zee, en in de duinen en in het bos achter wild aanzitten. Ik ga altijd met Hetty en Fred mee op vakantie. Ik ben al in veel landen geweest en ook al twee keer op wintersport, sneeuw is helemaal mijn ding! Deze zomer gaan we naar Engeland, het land waar de Golden Retriever oorspronkelijk vandaan komt.

Zo, nu weten jullie alvast wie ik ben. Hou deze website in de gaten, want er komt regelmatig een update met meer Nina-nieuws

Groetjes uit Haarlem en tot de volgende keer, augustus 2011

Hoezo, Bedrabbled?

Fred vertelt:

 

Onze Nina is een echte Bedrabbled. Vies zijn loopt als een rode draad door haar nog jonge leventje. We zijn daar al helemaal aan gewend en kijken er niet meer van op als ze weer eens in een moddersloot springt, maar wat ze een tijdje geleden deed was pas echt smerig. Lees maar:

 

Bij ons in de buurt ligt het Zaanenpark. Vroeger heette dat het Zaanenbos, waar wij als kinderen na zonsondergang niet in durfden, want er zou van alles huizen: spoken, moordenaars en ook nog een kinderlokker….

 

In het Zaanenpark  staat al sinds mensenheugenis een urinoir (alleen het woord is al vies) dat al jaren niet meer wordt schoongemaakt. Het stinkt er als de hel en niemand waagt zich er dan ook in de buurt, of de nood moet wel heel hoog zijn.

 

Nientje vond het echter wel een interessante plek, en voordat Hetty het wist was ze al door de bosjes op weg naar de pieskathedraal. Hetty had eerst niets in de gaten maar vroeg zich na een tijdje wel af waar haar hondje was gebleven. Lang hoefde ze niet te wachten: daar kwam mevrouw vrolijk  tevoorschijn, nat op haar rug en haar flank, en er hing een doordringende vieze  lucht om haar heen. Hetty had eerst geen idee hoe Nina daar nou aan kwam, maar al snel  vielen de puzzelstukjes in elkaar: Nina had in het urinoir in de pis liggen rollen!

 

Thuis gekomen werd de stinkerd met een oude handdoek drooggewreven, maar de lucht bleef penetrant aanwezig. Je ging er bijna van over je nek.

 

Dus was er nog maar één oplossing: in bad. Naar boven lopen deed het piesgeval nog wel, maar de badkamer in was andere koek.  Ze probeerde met alle macht weer naar beneden te ontsnappen. Uiteindelijk kregen we haar in de badkuip en het kostte flink wat hondenshampoo om de stank er een beetje af te krijgen. Nien stond als een verzopen kat in de badkuip en liet het allemaal gelaten over zich heen komen. Toen ze klaar was hebben we haar in een handdoek gewikkeld, naar beneden gedragen en in de tuin weer losgelaten, zodat ze zich pas daar kon uitschudden.

 

En nu is ze weer echt schoon, het lijkt wel of ze nog witter is dan eerst. Ze hoeft nu zeker tot het voorjaar niet meer in bad. En in het Zaanenpark wordt ze voortaan extra goed in de gaten gehouden.

 

 

 

Op vakantie in Dartmoor (Engeland) was Nientje natuurlijk weer een paar keer verschrikkelijk VIES!

November 2011

Met Nina op wintersport.

 

Natuurlijk gaat Nina altijd mee op zomervakantie, maar omdat ze gek is op sneeuw gaat ze ook mee op wintersport. Natuurlijk hebben we dan een aangepast programma: in de ochtend een uurtje of drie skiën en daarna gaan we lekker lang wandelen met “Bedrabbled isn’t she Nina”.

 

Op de heen- en de terugreis valt er voor Nien niet veel te beleven, het zijn reisdagen en dan zit ze bij elkaar wel zo’n 9 uur in de auto. Echt leuk vindt ze dat niet, ze loopt uiteraard liever buiten, maar ze schikt zich dan maar in haar lot. Als troost heeft ze  een riante plek op de achterbank.

 

Dit jaar ging de reis naar Ehrwald in Oostenrijk, net over de Duitse grens bij Garmisch-Partenkirchen. We hadden via Internet een appartementje geboekt in een voormalige boerderij aan de rand van het dorp, het erf grensde direct aan een wandelpad. Dat was natuurlijk prachtig voor Nina. Ze lag dan ook vaak lekker  buiten, in het zonnetje en in de sneeuw. Voorbijkomende wandelaars werden steevast aangeblaft, iets wat ze thuis nooit doet. Rare hond…

 

Er was deze winter erg veel sneeuw gevallen in Ehrwald en daarom waren sommige wandelpaden afgesloten vanwege lawinegevaar. Maar er waren nog genoeg wandelroutes open. Als we op pad gingen dan stond Nina al te springen van plezier en ook na een stevige wandeling van twee uur naar het bergstation van de skilift (450 meter omhoog) had ze er nog lang niet genoeg van. Ook de terugweg was een groot feest voor haar,voor ons uit naar beneden met de neus over de sneeuw, en als ze het warm kreeg dan groef ze zichzelf even lekker in de dikke sneeuwlaag. Dan koel je pas goed af! Bij iedere bocht van het kronkelweggetje bleef ze even staan en keek achterom of we er wel aankwamen. Je moet je baasjes goed in de gaten houden, het roedel moet in vreemd gebied wel bij elkaar blijven!

 

Als we een paar uurtjes gingen skiën dan moest Nina alleen in het appartement blijven. Ze wist dan al hoe laat het was en zocht al voordat we waren vertrokken een plekje op om te gaan liggen slapen. Na bijna drie jaar weet je als hond wel of je mee mag of niet…

 

Natuurlijk was ze wel blij als ze de auto weer hoorde aankomen. Dan stormde ze naar buiten en maakte duidelijk dat het nu weer haar tijd was en dat ze reuze zin had om een eind te gaan lopen. Even wachten Nien, de baasjes willen eerst even uitrusten…

 

Op wintersport met je hond is dus goed te doen, zeker met een Golden Retriever. Je staat dan niet de hele dag op de piste, maar met je hond wandelen in de prachtig besneeuwde bergwereld is ook erg de moeite waard. Volgend jaar gaat Nina zeker weer mee!

Fred en Hetty, maart 2012

Zomer 2015

Bedrabbled Nina had wel een erg luxe vakantie in Duitsland. Is het warm weer, ligt er speciaal voor haar een berg sneeuw op straat.

 

Nou ja......om eerlijk te zijn, Nina kwam langs de plaatselijke schaatsbaan. Steeds als de baan geveegd was werd het ijs op straat gegooid.

 

Heerlijk toch!