Cato

 

Nadat wij ruim 2 jaar geleden op 15,5 jarige leeftijd afscheid hebben moeten nemen van onze (tweede) golden Lucca was er even geen sprake van weer een hond in ons leven. Het afscheid viel me zwaar,  maar na een jaar gingen we toch weer denken aan een hond of hondje. Want, moest het weer een golden worden, of nu iets kleiners, dat je makkelijker mee kan nemen. Uiteindelijk viel de keuze toch op een golden, want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.

 

 

Een tijd terug ben ik Sonja, van Sara Amana in het Beatrixpark in Amsterdam tegen met een – toen nog – jonge hond. Een mooi en lief hondje en we kwamen aan de praat (natuurlijk). Sonja was erg tevreden over de kennel Bedrabbled. Onthou de naam maar, zei Sonja. Ze hebben niet vaak pups, maar het is het wachten waard.

Ik heb toen contact gezocht met Anita en Marja van Bedrabbled. We zijn er gaan kijken en alles zag er helemaal uit zoals wij wensten van een adres waar onze nieuwe hond vandaan moest komen, want we wilden een gezond hondje, dat in huis is geboren en groot gebracht, een hondje met pit en met een mooie goudkleur. Aan dat alles voldoet Bedrabbled meer dan!

Toen begon het wachten. Aanvankelijk zouden we een pup van Ruth krijgen, maar toen Ruth niet zwanger werd besloten wij te wachten op een pup van Cato.

 

Toen de pups van Cato geboren waren mochten we zo vaak komen kijken als we wilden, wat ik heel sympathiek vind! En wat een vreugde was dat om tussen 8 fantastische pups te zitten. En wat raar was het toen we op 11 augustus met een nieuwe pup naar huis gingen.

We hebben haar Cato, naar haar moeder, genoemd, omdat we dat een hele leuke naam vinden.  Gelukkig konden Marja en Anita zich daar ook in vinden.

Cato heeft ons leven enorm verrijkt. Wat een vrolijk hondje! Ze is heel aanhankelijk maar tegelijkertijd ook heel zelfstandig. Ze is, nu met bijna 12 weken, al heel gehoorzaam. Ze is zo goed als zindelijk mits we op tijd met haar uitgaan natuurlijk. Dat is nu om de 4 a 4,5 uur en ’s nachts houdt ze het van 23.00 tot 07.00 uur op.

Cato zit niet in de bench want daar was ze het absoluut niet mee eens. En wij eigenlijk ook niet. Ze loopt dus los in huis, zij het dat we wel de huiskamer afsluiten. Ze zet wel in veel dingen haar tandjes (met een voorkeur voor onze handen), maar echt vernield heeft ze nog niets.

Ook niet als ze alleen thuis is. Ze piept of jankt dan ook niet.

Het is zeker een hondje met pit, want er zit een flink eigen willetje in. Ze is voortdurend haar grenzen aan het verkennen, met als gevolg dat ze al 2 keer in de sloot is gevallen. Ze is ook heel nieuwsgierig. Zo vindt ze de douche heel interessant, en komt ze er gezellig bij zitten als ik er onder sta.

 

 

Cato is een golden in hart en nieren, dat is in de 4 weken dat we haar nu hebben wel al heel duidelijk geworden: lekker door modder, graven, met dingen in de bek lopen, alles van de straat opeten, alles lekker vinden etc etc.

Ze mag nog niet in het water omdat ze haar entingen nog niet allemaal gehad heeft, maar op dat punt zal ze zich ongetwijfeld ook van haar beste golden-kant laten zien.

 

Rob en Frida, september 2016

Twee weken geleden zijn we met Cato voor het eerst naar ons buitenhuis met tuin in Noordwijk geweest. Dat was feest natuurlijk. Nieuwsgierig als ze is, was ze natuurlijk erg benieuwd wat er achter de heg was en hoewel we dachten de tuin “puppy-proof”  te hebben gemaakt wist ze toch een gaatje te vinden om te ontsnappen. Voor ons was het dus niet relaxed zitten in de tuin.

Ook de ondiepe, modderige sloot, die een metertje dieper ligt, was interessant en tot 2 keer toe is ze erin gevallen.

Naar het stand zijn we toen nog niet geweest. Wel hebben we een klein badje voor haar gekocht.

 

Dat kwam vorige week, toen zijn we er met dat warme weer de hele week geweest. We waren erg benieuwd hoe Cato op zee zou reageren. Wel, ze overtrof onze verwachtingen. Zonder enige aarzeling rende ze achter me aan het water in en, toen het wat dieper werd, zwom ze achter me aan. En snel!

Ook de volgende dagen ging ze zonder aarzeling te water, na een paar dagen ook uit zich zelf.

De laatste dagen waren er, wat ik noem, poeltjes met daar achter een zandbank en dan de zee. Het poeltje waar ik was, was vlak voor de zandbank behoorlijk diep en liep bij zandbank steil omhoog. Terug liep Cato dus in een gat en ging kopje onder. Dat was geen punt, ze zwom vrolijk door. De tweede dag was de situatie het zelfde en Cato, slimme meid, was het niet vergeten en ging met een sprongetje vanaf de zandbank het diepe in! Ik wist werkelijk niet wat ik zag. Wat een kanjer!

In de sloot is ze gelukkig niet meer gevallen. Maar de andere kant van de heg blijft trekken.

En we hebben – ieder apart - een stukje door het duingebied gewandeld. Cato was los, en we vonden het wel een beetje griezelig. Maar ze bleef beide keren goed bij ons.

 

Op de puppycursus doet Cato het erg goed, ondanks dat we door de warmte niet veel geoefend hebben. Wachten, zit, blijf, af, los; het zit allemaal al in het breintje (al doet ze er niet altijd wat mee….). Hier-komen is nog wat lastig (het speeltje met een piep doet wonderen!) en ook gaan we nu wat meer trainen met netjes aan het lijntje te lopen. Dat laatste is een lastige, want we wonen tussen allemaal scholen met scholieren die heeeeel veeeeel eetbare troep op straat gooien, en naast een ijsjeswinkel die met dit mooie weer heeeeel veeel ijsjesetende gezinnetjes trekt, die allemaal roepen: oooooohhhh wat een leuk hondje!!!!

En niet-springen!

 

Wordt vervolgd dus. En ondertussen zijn we nog steeds verschrikkelijk verliefd op ons hondje!

Rob en Frida, september 2016

Cato groeit als kool. Iedere dag lijkt er weer een centimeter aan de poten te zijn gegroeid. Het lijkt wel een kangoeroe. En daarmee kan ze nu dan eindelijk ook op de bank en het bed springen. Niet dat wij dat goed vinden, maar dat interesseert Cato niet. Dus op een onbewaakt ogenblik treffen we haar zo aan. Tja, en wees dan maar eens sterk en streng.

 

Inmiddels hebben we de puppytraining voltooid. De laatste les werd besteed aan het doen van spelletjes. Cato vindt alles leuk en ze had het voordeel dat ze bij Anita en Marja al was opgevoed met de tunnel en de ballenbak. Nu hebben we even " vakantie" en kunnen we nadenken wat we hierna gaan doen.

 

Op internet staan veel spelletjes die je met je hond kunt doen (voeten vegen, speeltjes opruimen en dat soort dingen). Leuk om te gaan doen, Cato is er slim en leergierig genoeg voor.

 

Rob en Frida, sepember 2016

Cato: bijna 5 maanden nu en al zo volwassen. En tegelijkertijd ook nog een pup.

Haar vacht is volop aan het groeien, en tegelijkertijd is ze nog zo heerlijk zacht.

Ze heeft al zoveel volwassen trekjes, en tegelijkertijd kan ze zich nog zo als een puppy gedragen.

Ze heeft al een bek vol volwassen tanden en imponerende kiezen, maar kan nog zo lief pupperig zachtjes kauwen op mijn vingers.

Soms lijkt ze al zo groot, en soms vinden we haar nog zo klein en kunnen we ons niet voorstellen dat dit zo’n grote golden moet worden.

 

Grappig ook om te zien hoe – ogenschijnlijk - plotseling ze nieuwe dingen aanleert en oude afleert.

Ineens is ze zindelijk, ineens gaat ze de trap op, ineens gaat ze de trap af, ineens springt ze  de auto in, ineens zijn bepaalde ‘speeltjes’  (gelukkig) niet meer in trek  etc.

 

En wat kan ze rennen met die lange poten! En wat heeft ze een energie!

Lekker in het weekend ’s morgens uitgebreid de krant lezen is er niet bij, want Cato eist de aandacht op: ze ploft gewoon bovenop de krant.  En en passant kan ze dan ook mooi naar buiten kijken.

 

Het enige nadeel van zoveel energie en beweeglijkheid is, dat het moeilijk foto’s maken is. Ieder leuk fotomoment is voorbij zodra de camera in gereedheid is, want dan heeft iets ander al weer de aandacht.

 

En wat is het nog steeds een ongelooflijk scheetje en wat maakt ze ons nog steeds dolgelukkig. En wat zijn we nog hopeloos verliefd op haar.  En wat kun je je in 3 maanden (maar eigenlijk al heel veel korter) enorm hechten als zo’n beestje.

 

En wat is ze mooi. We krijgen dat ook van veel mensen te horen.  Als trotse moeder neem ik de complimenten in ontvangst, al heb ik er geen enkele inbreng in gehad. Behalve van de keuze om met Anita en Marja en natuurlijk Cato en Gambler in zee te gaan. Geen seconde spijt met deze keuze, dat moge duidelijk zijn.

 

En bovenal: wat is ze lief!!! Het staartje (nou ja, staart) gaat maar. Zachtjes duwt ze haar neusje in onze halzen als ze vindt dat we wakker moeten worden. Worden we dat niet (zogenaamd) dan berust ze daarin, maar worden we dat wel dan kan het staartje niet sneller.

 

Kortom: het leven met Cato is een feest. Ondanks het zand op de vloer, de natte handdoeken over de balustrade, de modderschoenen en –broeken, etc.  Of eigenlijk: mede dankzij.

 

 

Rob en Frida, november 2016

Met 7 maanden werd ze loops. Vroeg, maar ik was er wel blij mee dat het nu gebeurde en niet midden in de zomer, want in de winter lopen er toch minder reuen op straat. In het bos en park zijn we 2 weken niet geweest; Cato werd alleen aan de uitschuiflijn uitgelaten. Voor een jonge energieke hond is me dat alleszins meegevallen en werd ze toch niet klierig in huis, maar we waren allebei wel blij dat we weer naar het bos konden.

Ze is nu 8 maanden en weer een fase verder, want ze is lekker aan het puberen. Als er ergens kinderen en/of ballen zijn, is Cato ineens stokdoof. Die ene mooie winterse zondag een paar weken geleden, met veel zon en sneeuw, had Cato de dag van haar leven; het was bijzonder druk in het bos met overal sneeuwbalgooiende kinderen. Cato rende van de een naar de ander en overal werd met haar gespeeld. Al mijn gefluit en geroep was zinloos. Nou ja, zij had plezier dus ik ook.

En als we vlak bij de auto terug zijn heeft Cato ineens ook geen behoefte meer om te komen, maar moet ze eerst nog overal wat snuffelen.

En de wandeling begint het liefst met een plons in de meest smerige sloot. Er gaat bijna geen dag voorbij dat Cato niet in het water is geweest. Dus heb ik haar geleerd zich op commando uit te schudden. Na eerst wat rare capriolen omdat ze niet helemaal begreep wat ik bedoelde heeft ze het nu door. En weer ben ik verbaasd over hoe snel ze dingen leert.

 

 

Thuis daarentegen is het een heel ander hondje. Het is een enorme vrijdoos. ’s Morgens wekt ze me door haar neusje in mijn hals te duwen. Heerlijk wakker worden zo. En liefst hangt ze, met al haar 26 kilo, ook op schoot. Waar heb ik dat nog meer gezien? Zou ze het van haar moeder hebben?

Verder is Cato, naast ballen, gek op plastic flesjes en dennenappels. Ze ruikt ze al op afstand. Grappig. En op sokken; het is iedere ochtend weer zoeken waar onze sokken zijn gebleven en als we ze hebben gevonden zijn ze zeiknat.

Het is een heerlijk hondje en we zijn iedere dag blij dat we voor Bedrabbled hebben gekozen.

 

Rob en Frida, februari 2017.

 

Catootje heeft er 6 zusjes en 2 broertjes bij sinds 19 april jl en dat betekent dat er weer 8 baasjes/vrouwtjes zijn die heel gelukkig worden! Want wat genieten wij toch iedere dag weer van ons Catootje.

We zeggen steeds Catootje, omdat ze zich nog altijd als een baby gedraagt, maar ondertussen is ze wel al bijna 2 jaar (wat gaat dat toch veel te snel…..).

 

 

Ik zie ook op de site een update van haar broertje Cooper Tex en wat lijkt hij op zijn zusje; net zo’n lieve kop en ook hetzelfde karakter, we herkennen er Catootje helemaal in. En ook net zo’n mooi lijf met een prachtige gouden kleur.

Ook Catootje kan wat onzeker zijn. Zo vindt ze vliegers en andere wapperende dingen niets, maar ze kijkt dan wat wij doen en dan gaat het weer goed.

 

Catootje is ook een gevoelig hondje; een boze stem is zelden nodig. Een intelligente hond ook. Ze pakt dingen makkelijk en snel op; we hoeven haar eigenlijk niet echt iets te leren, doen is al genoeg. En hoewel ze buitengewoon energiek is, is ze heel makkelijk ergens mee naar toe te nemen. In een restaurant gaat ze uit zich zelf onder tafel liggen, want ook dat hebben we haar niet geleerd. Wellicht komt dat voort uit het feit dat ze heel aanhankelijk is. Ze maakt heel veel fysiek contact; ze ligt of hangt graag op schoot of met haar kop op je voeten en is altijd in de buurt. Als we de deur uitgaan klimt Catootje op de rugleuning van de bank om ons vanuit 3 hoog na te kijken en vaak staat ze ook op de uitkijk als we terugkomen. We krijgen dan de neiging om te zwaaien, maar hebben ons – wonende in een drukke winkelstraat – nog steeds weten te beheersen.

Ze is stapelgek op ballen en vindt er bijna iedere dag wel een. Een beloning in de vorm van een koekje hoeft ze niet, liever een aai, maar nog liever een bal. Als er mensen met ballen in de weer zijn is Catootje van de partij en dan vindt ze het wel moeilijk om mee te komen. Lokken met een eigen bal werkt dan het beste.

Het fietskarretje was aanvankelijk een probleem. Ze schreeuwde het uit (“nou, u heeft geen fietsbel meer nodig” zei een andere fietser eens) maaide met haar nagels in het gaas. Nu na de zomer gaat dat goed, zeker als we zichtbaar de stok met bal meenemen.

 

Duidelijk is ook dat ze de genen van haar vader heeft, want apporteren gaat ook helemaal vanzelf. Ze vindt het leuk om de bal te zoeken in bijv. het hoge gras en ze gaat dan net zo lang door tot ze ‘m heeft. Gooi je de bal in het water, dan springt ze met een grote sprong het water in of duikt met volle vaart in of over de golven.

En ze is heel prettig met andere honden. Nooit bang. Waar nodig kijkt ze even de kat uit de boom maar vaak heeft Catootje de hoogste staart. Maar dominant is ze niet.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, want we raken niet uitgekeken op en uitgepraat over onze heerlijke hond.

Marja en Anita, nogmaals dank voor deze juweel, want zonder jullie uitgebreide en uitstekende zorg hadden we dit allemaal moeten missen.

 

Amsterdam, Rob en Frida

1 mei 2018