Bas

We wilden eigenlijk al een hele tijd een tweede hond nemen. Voor onze Troy zou het natuurlijk ook fantastisch zijn om een maatje erbij te krijgen. Het omzetten in daden liet echter nog wel even op zich wachten. We wisten niet goed of we nu een herplaatser zouden nemen of een nieuwe pup. Opeens kregen we een email van Marja en Anita dat ze na 5 weken een pup weer terug hadden gekregen.

 

Toen gingen onze molens nog sneller malen. Dit was een herplaatser en dan ook nog uit een nest van fokkers waar onze eerste hond ook vandaan kwam. We hebben gebeld en op zaterdag 10 maart zijn we gaan kijken en kennismaken met Bas. Wat een poepie! (uitleg over deze terminologie kunt u vinden onder Onze Baasjes bij Troy) Natuurlijk hebben we gevraagd waarom Bas was teruggebracht.

 

Het bleek dat deze pup vals was volgens de vorige eigenaar. Nou heb ik van veel dingen gehoord, maar een pup die vals is??? We konden er niets bij voorstellen en ook niets van merken tijdens ons bezoek. De volgende dag hebben we hem opgehaald en meegenomen naar onze Troy. Ik had me toch maar voorbereid op enkele valse uithalen (????) van Bas naar onze Troy en eventueel visa versa. Bij binnenkomst was het direct raak, maar niet met valse uithalen. Geweldig vonden ze het. Bas was natuurlijk al wat honden gewend tijdens de paar dagen dat hij bij Marja en Anita terug was, Troy vond het geweldig een maatje in huis. Ze hebben maar wat gelopen, gespeeld, gelikt en rond gehold. We waren gewaarschuwd dat de eerste 2 weken wel eens erg lastig zouden kunnen gaan worden.  Na een week zitten we nog op dat moment te wachten. Zelfs het eten gaat boven verwachting. Bas zou angstig zijn om uit de voerbak te eten. Ik heb geen idee wat voor bak hij had, maar bij ons vliegt hij op zijn eten af en eet achter elkaar en netjes zijn bak leeg. Dat is ook maar goed want hij kan nog wel wat extra gebruiken, hij is duidelijk nog te mager. Drinken moesten we ook in de gaten houden. Nou hij drinkt met alle gemak alleen of samen met Troy. We zijn met z'n allen dolblij met onze nieuwe aanwinst. Een heerlijke speelse pup die we nu al niet meer zouden willen missen.

 

Wim en Conny de Zwart, 17 maart 2012

We hebben Bas nu een jaar bij ons en wat een aanwinst. Hij is geloof ik nog liever dan Troy en dat kan al bijna niet. Bas is onze kwispeldoos.  Weer geen goed nederlands woord, maar wel een die wij vaak gebruiken. Bas kwispelt er vrolijk op los. Als er iemand van de zolder naar beneden komt en wij nog niets horen, worden we al "gealarmeerd" door onze Bas die er lustig op los begint te kwispelen. Hij is in het afgelopen jaar flink gegroeid. De dierenarts was zeer tevreden over allebei de honden, gezond, levendig en niet te dik. Nou ziet onze Bas er zeker niet dik uit terwijl het afgelopen jaar is gegroeid naar 30 kilo. Hij is net zo, of misschien wel een grotere, snoepdoos dan zijn broer. Troy wil af en toe nog wel eens het laatste beetje van zijn eten (brokken) laten staan. Dan hebben we direct Bas strak naast Troy zijn bak zittend, trillend van spanning, wachtend op de verlossende woorden "ga maar". Kijkend naar de vreugde en snelheid waarmee Troy zijn bak wordt opgeruimd zou je haast denken dat de ziel zelf geen eten heeft gekregen. Alles wat maar op eten of drinken lijkt wordt gretig afgenomen.

Met twee honden moet je natuurlijk ook zorgen dat er meerdere speeltjes zijn. Het is niet leuk als de een met iets speelt en de ander moet toekijken. We hebben daarom 3 identieke rubberen ballen gekocht. 1 rode en 2 oranje. Wat maakt de kleur nou uit zou je zeggen. Heel veel blijkt. Beide heren hebben alleen interesse in de rode bal en Bas blijft net zo lang keutelen en aandacht vragen tot dat iemand deze onder de kast of de bank vandaan haalt. Met de oranje ballen mogen we zelf spelen, die hoeven ze niet. De oranje ring daarentegen is wel weer populair. Ze gaan graag beiden aan  een kant kijken wie de sterkste is of wie het het langst volhoudt. Afwisselend zie je dan een trekkende Troy en een glijdende Bas of omgekeerd voorbij komen.

Strand of bos is natuurlijk altijd leuk. De laatste weken gaan we naar het bos omdat het mij veel te koud is en zeker op het strand. Het bos is sinds kort in zijn totaliteit (het is maar een kleintje hoor) door onze honden als hun speeltuin geaccepteerd. Vanaf het woord "vrij" stuiven we achter elkaar en naast elkaar alle kanten op. Oh nee, we starten eerst bij het water om de eenden een hartverzakking te bezorgen. Het blijft dan elke keer hopen dat ze niet weer op het idee komen dat dat vanuit de sloot nog leuker is. Om elke keer de wandeling af te sluiten met 2 voldane retrievers pikzwart en stinkend naar alles wat je het liefste niet zou ruiken, vind ik geen succes. Ik moet zeggen dat ze nadat we een goed overleg hebben gehad over de consequenties van niet luisteren over het algemeen de sloot links laten liggen. Behaalde resultaten in het verleden bieden bij retrievers natuurlijk volstrekt geen garanties voor de toekomst (zucht!).

De hondentraining vind onze Bas ook geweldig. Net als zijn broer kan hij klokkijken en staat dus op de dag van training klaar voor les. Het allerleukste vind hij de toestellen en dan in het bijzonder de tunnel. Natuurlijk moest hij er de eerste keer in worden geduwd, de bangerik. Daarna heeft Bas dit toestel tot zijn favoriet gemaakt. Wat nou 1-richtings verkeer? We gaan erin, erdoor, eruit, direct omkeren en opnieuw en opnieuw en opnieuw. Daarna ga ik in het midden stilstaan tot dat ik eruit wordt geroepen. Mag ik nog een keer? De rest van de gewone training doet hij ook goed zijn best en kan snel dingen oppakken.

 

Wat ook opvallend is, is het verschil in aanhankelijkheid. Troy was als pup een knuffelhond en is dat nu nog steeds. Hij zal altijd bij je komen om even te knuffelen en kan dan daar ook met zijn ogen dicht intens van genieten. Bas had toen hij bij ons kwam daar minder behoefte aan. Een aai was goed genoeg. Gedurende het jaar kwam bij Bas ook veel meer de behoefte om even te knuffelen en een aai te halen. Hij ligt ook graag in de buurt. Ik denk dat het in de toekomst nog wel meer wordt, maar op dit moment is onze echte knuffeldoos Troy.

 

Met ons en met onze honden gaat het prima en we zouden ze voor geen goud willen missen.

 

Wim en Conny de Zwart, maart 2013